Als jonge vrouw cijferen we onszelf al snel weg. We maken weinig ruimte voor het doorvoelen van emoties, onderdrukken we traumatische ervaringen en stellen we onze dromen uit, uit angst voor falen of niet voldoen aan de verwachtingen van je omgeving. Het resultaat? Een leven waar je niet gelukkig van wordt, afgesloten van je kern en gevoel. Of nog erger; een leven dat je regelrecht een burn-out in werkt, emotionele of fysieke klachten opwekt en je verdoofd achterlaat. Hoe ik dit weet? Tot een aantal jaar geleden was ik één van die vrouwen. 

Nadat mijn moeder overleed was ik volledig emotioneel afgesloten. Ik was niet meer in verbinding met mijn lichaam en leefde op de automatische piloot. Pas toen ik boven op een bergtop in IJsland uitkeek over het meest adembenemende uitzicht wat ik ooit had gezien en niets voelde, wist ik dat er iets moest veranderen. 

Helend schrijven hielp me door mijn burn-out te komen en opnieuw om het verlies van mijn moeder te verwerken en het roer van mijn leven volledig om te gooien. 

Schrijven is voor mij altijd al mijn go-to geweest om emoties te voelen en integreren en tijdens mijn burn-out was het mijn redding. Ook nu gebruikte ik het als tool om door mijn pijn, verdriet en trauma heen te gaan, mijn emoties te openen en me het zelfvertrouwen te geven om andere keuzes te maken voor mijn leven. Want je kan geen oprechte keuzes maken als je niet in verbinding staat met jezelf.